Mailverkeer

20170327_071542.jpg

Mijn herinneringen zijn af
Ik probeer alle brokken wanhopig vast te houden
Laat me ze bewaren, ik zal ze misschien weer als geheel nodig hebben
Brokken van iets wat nog niet af is 

Met mijn rug tegen de muur zie ik wat achter me ligt
Nieuwe richtingen roepen mijn naam, jouw pad loopt dood
Ben je er überhaupt nog, of ben je al lang een ander pad ingeslagen? 
Met elke steen die je bouwde zette je een stap langs me heen
Het werd voor mij steeds lastiger jou nog vast te kunnen grijpen 

En jij? Kijk jij nog eens achterom? 
Kun jij door het cement, de horizon zien waarop ik liep? De vlaktes, het licht? 
Kun je nog onze toewijdingen volgen en verbintenissen horen? 
Het ritme van onze golven voelen stromen? 
Reikt jouw hand nog naar waar je vandaan komt, 
Maar is de muur er om je ervan te behoeden mij weer te vinden? 

Zullen mijn gedachtes ooit weer synchroon gaan lopen met mijn voeten? 
Ik zit hier met alles wat ik wil in mijn lichaam, maar ik kan het niet meer kwijt
Ik ben al aardig een poosje hier op aarde, maar het beste is me overkomen toen ik de wereld in stapte die wij samen lieten ontstaan
Maar nu zijn er grenzen, muren, waardoor die wereld langzaam instort 

Alles van mijn hart bevindt zich aan de andere kant van deze muur en ik blijf achter,    aan wat ooit onze kant was. 
Een hoopje brokken wat niet wil weten wat nu? Zonder kern die alles bij elkaar houdt. 

Mijn voorhoofd tegen de wand. 
Omduwen heeft geen zin, tenminste, het zal niet lukken wanneer de wind vanaf de andere kant mijn richting op blaast. 
Tranen laat ik al niet meer. 
Er is alleen nog een staar, van mij tot de muur

Ben je daar nog? 
Ik zal loslaten, wanneer de tijd daar is. 
Mocht je ooit om het hoekje kijken, dan zal je mijn voetsporen zien. 
Ik zal niet ver weg zijn 

- Fee Reynaert -